نقد و بررسی The Sinking City 2؛ رزیدنت اویل در دنیای لاوکرفت

The Sinking City 2 یک Survival Horror سوم شخص از استودیو Frogwares است که بازیکن را به شهر سیل زده آرکهام می برد. مبارزات بهتر، مدیریت منابع، اکتشاف لذت بخش و فضای لاوکرفتی نقاط قوت اصلی بازی هستند؛ هرچند کاهش عمق کارآگاهی، شباهت زیاد به Resident Evil و برخی ایرادهای فنی اجازه نمی دهند بازی هویتی کاملاً مستقل پیدا کند.

نقد و بررسی The Sinking City 2؛ تقلیدی قابل احترام از بزرگان ژانر وحشت

تغییر ژانر همیشه تصمیم پرخطری است؛ مخصوصاً وقتی مهم ترین ویژگی نسخه قبلی، همان چیزی باشد که سازندگان تصمیم گرفته اند در دنباله کمرنگش کنند. The Sinking City سال ۲۰۱۹ با وجود مبارزات ضعیف و مشکلات فنی، به لطف پرونده های کارآگاهی، فضای لاوکرفتی و آزادی بازیکن در کنار هم قرار دادن شواهد توانست هویت مشخصی پیدا کند.

The Sinking City 2 مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است.

استودیو Frogwares بخش بزرگی از ساختار کارآگاهی و جهان باز نسخه اول را کنار گذاشته و سراغ یک Survival Horror متمرکز رفته است؛ اثری که از Inventory محدود، کمبود مهمات، Safe Room، پازل های محیطی، Backtracking و مراحل تو در تو استفاده می کند. نتیجه بیش از هر چیز یادآور نسخه های مدرن Resident Evil است، اما فضای لاوکرفتی آرکهام کمک می کند بازی کاملاً زیر سایه منبع الهامش قرار نگیرد.

The Sinking City 2 در بهترین لحظاتش نشان می دهد Frogwares اصول ژانر وحشت و بقا را به خوبی درک کرده است. جست وجوی یک اتاق تاریک، پیدا کردن میان بر، تصمیم گیری درباره مصرف مهمات و بازگشت به دری که قبلاً قفل بوده، چرخه ای جذاب می سازند. بااین حال، وقتی بازی وارد Arenaهای شلوغ یا تحقیقات ساده می شود، محدودیت هایش بیشتر به چشم می آیند.

این دنباله شاید بازی کارآگاهی مورد انتظار طرفداران نسخه اول نباشد، اما به عنوان یک تجربه مستقل Survival Horror، یکی از منسجم ترین ساخته های Frogwares تا امروز است.

داستانی عاشقانه در دل وحشت کیهانی

وقایع The Sinking City 2 در آرکهام سال ۱۹۲۹ جریان دارند؛ شهری که باران بی پایان و سیلی فراطبیعی آن را به ویرانه ای متروک تبدیل کرده اند. خیابان ها زیر آب رفته اند، ساختمان ها در حال فروپاشی هستند و موجوداتی ناشناخته میان اجساد پرسه می زنند.

شخصیت اصلی بازی Calvin Rafferty نام دارد؛ ماجراجویی علاقه مند به علوم غریبه که همراه شریک عاطفی خود، Faye Bennett، مراسمی برای ورود به Dreamlands اجرا می کند. آیین آن ها طبق برنامه پیش نمی رود؛ کالوین بیدار می شود، اما فی در خوابی فراطبیعی گرفتار می ماند. تلاش برای نجات او، کالوین را به جست وجوی کتاب ها و رازهایی می فرستد که با سرنوشت آرکهام ارتباط دارند.

داستان بازی مستقل از نسخه اول است و برای فهمیدن آن نیازی به تجربه The Sinking City ندارید. رابطه کالوین و فی نیز قلب احساسی روایت را شکل می دهد. فلش بک ها و گفت وگوهای میان این دو اجازه می دهند رابطه آن ها فقط به انگیزه ای ساده برای حرکت داستان تبدیل نشود.

حضور فی فرصت مناسبی برای شکل دادن به گفت وگوهای انسانی تر ایجاد کرده است، اما همه شخصیت های فرعی به همین اندازه پرداخت نشده اند. برخی تنها برای ارائه اطلاعات یا باز کردن مسیر بعدی ظاهر می شوند. پایان بندی نیز عمداً مبهم است، ولی ممکن است برای بازیکنانی که انتظار پاسخ های روشن تری دارند، بیش از حد ناگهانی به نظر برسد.

بیشتر بخوانید: 10 تا از بهترین بازی های شوتر آنلاین که باید تجربه کنید.

فاصله گرفتن از هویت کارآگاهی نسخه اول

بزرگ ترین تفاوت The Sinking City 2 با نسخه قبلی، کاهش چشمگیر نقش تحقیقات است.

در بازی نخست، بررسی صحنه جرم، گفت وگو با شاهدان، جست وجوی آرشیوها و ترکیب شواهد در Mind Palace ستون اصلی تجربه بودند. این بار شرایط برعکس شده است: مبارزه، مدیریت منابع و اکتشاف در مرکز قرار دارند و Investigation به فعالیتی فرعی تبدیل شده است.

سیستم Investigation Space هنوز اجازه می دهد اسناد مرتبط را به یکدیگر متصل کنید، اما راه حل ها معمولاً پیچیدگی زیادی ندارند. تحقیقات اختیاری اغلب به رمز گاوصندوق، محل یک مخفیگاه یا بخشی از Lore منتهی می شوند؛ پاداش هایی مفید که نمی توانند جای پرونده های چندلایه نسخه اول را بگیرند.

این تصمیم ریتم بازی را سریع تر و منسجم تر کرده، اما بخشی از هویت مجموعه را نیز از بین برده است. The Sinking City 2 به عنوان یک Survival Horror موفق عمل می کند، ولی به عنوان دنباله بازی نخست ارتباط مکانیکی محدودی با آن دارد.

مبارزات؛ پیشرفتی بزرگ برای Frogwares

مبارزه یکی از ضعیف ترین قسمت های نسخه اول بود، اما در The Sinking City 2 به یکی از ارکان اصلی بازی تبدیل شده است.

هدف گیری، شلیک و جابه جایی میان سلاح ها روان تر شده اند و اسلحه ها بازخورد قابل قبولی دارند. Shotgun در فاصله نزدیک قدرت لازم را منتقل می کند، Handgun برای هدف قرار دادن نقاط ضعف مناسب است و سلاح های سنگین تر در برابر موجودات بزرگ کاربرد دارند.

دشمنان معمولی عمدتاً اجسادی هستند که موجوداتی انگلی به نام Slither آن ها را دوباره زنده کرده اند. برخلاف زامبی های Resident Evil، شلیک به سر همیشه بهترین راه نیست. نقاط ضعف Slither روی قسمت های مختلف بدن ظاهر می شوند و بازیکن باید هنگام حرکت دشمن محل مناسب را پیدا کند. این ویژگی حتی درگیری با موجودات ساده را نیز کمی غیرقابل پیش بینی نگه می دارد.

مهمات محدود، فضای کم Inventory و منابع درمانی نه چندان فراوان باعث می شوند فرار کردن گاهی انتخاب بهتری از جنگیدن باشد. کشتن تمام دشمنان الزاماً سودمند نیست و خالی کردن خشاب برای پاک سازی یک اتاق می تواند چند دقیقه بعد شما را در برابر تهدیدی بزرگ تر بی دفاع بگذارد.

مشکل زمانی آغاز می شود که چند دشمن هم زمان حمله می کنند. فضای محدود، حملات سریع و کنترل نه چندان دقیق ضربات نزدیک می توانند بعضی نبردها را شلوغ و آزاردهنده کنند. تنوع دشمنان نیز قابل قبول است، اما برای حفظ تازگی مبارزات در تمام بازی کافی نیست.

سیستم مبارزه وظیفه خود را انجام می دهد و بهبود بزرگی نسبت به نسخه قبلی محسوب می شود، ولی هنوز امضای مکانیکی منحصر به فردی ندارد. شباهت به Resident Evil کاملاً قابل تشخیص است و بازی نیز تلاش چندانی برای پنهان کردن آن نمی کند.

بیشتر بخوانید: نقد و بررسی LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight؛ شوالیه تاریکی این بار از جنس لگو.

باس ها و مبارزات اجباری

باس ها از نظر ظاهری با جهان لاوکرفتی هماهنگ اند و برخی طراحی به یادماندنی دارند، اما مبارزه با آن ها همیشه به اندازه ظاهرشان خلاقانه نیست.

بازی در چند نقطه بازیکن را داخل Arena قرار می دهد و موج هایی از دشمنان را به سمت او می فرستد. این بخش ها با ریتم حساب شده اکتشاف و مدیریت منابع هماهنگی ندارند. جعبه های مهمات نیز در بعضی نبردها به طور مداوم ظاهر می شوند؛ تصمیمی که از گیر افتادن بازیکن جلوگیری می کند، اما هم زمان ترس ناشی از کمبود منابع را کاهش می دهد.

بهترین باس ها بازیکن را وادار می کنند فاصله خود را مدیریت کند، نقاط ضعف را بشناسد و زمان مناسب برای استفاده از سلاح های قدرتمند را تشخیص دهد. باس های ضعیف تر بیشتر به دشمنانی بزرگ با نوار سلامتی طولانی شباهت دارند و تنش آن ها خیلی زود جای خود را به تکرار می دهد.

طراحی مراحل؛ کلید، میان بر و بازگشت های هدفمند

بهترین بخش The Sinking City 2 زمانی شکل می گیرد که وارد منطقه ای جدید می شوید و هنوز نقشه آن را نمی شناسید.

ساختار جهان دیگر کاملاً Open World نیست. بازی از چند منطقه بزرگ و متراکم تشکیل شده که هر کدام مسیرها، درهای قفل شده، اتاق های مخفی و میان برهای مخصوص خود را دارند. این تغییر باعث شده طراحی محیط هدفمندتر از نسخه اول باشد و تکرار کمتری احساس شود.

کلید یا ابزار تازه می تواند دسترسی به اتاقی را فراهم کند که قبلاً از کنار آن عبور کرده اید. گاهی باز کردن یک در، مسیری کوتاه به Safe Room می سازد و گاهی حل معمایی اختیاری به Inventory Expansion یا ارتقای سلاح منتهی می شود. بنابراین Backtracking معمولاً فقط برای طولانی کردن بازی نیست و پاداش ارزشمندی دارد.

مدیریت Inventory، باز کردن میان برها و بازگشت به مسیرهای قبلی، بخش مهمی از گیم پلی هستند. بازی در اجرای این فرمول موفق عمل می کند و اغلب برای کنجکاوی بازیکن پاداش مناسبی در نظر می گیرد.

یک محدودیت مهم این است که پس از عبور از بعضی فصل ها نمی توان به تمام مناطق پیشین برگشت. اگر پازل یا ارتقایی را جا بگذارید، ممکن است فرصت دریافت آن را از دست بدهید. بهتر بود بازی پیش از نقاط بدون بازگشت هشدار روشن تری نمایش می داد.

پازل ها؛ ساده اما هماهنگ با اکتشاف

پازل های اصلی معمولاً بر پیدا کردن آیتم، بررسی اسناد و استفاده از اطلاعات محیطی تکیه دارند. پیچیدگی آن ها در حد بهترین معماهای ژانر نیست، اما با ساختار مراحل هماهنگ هستند.

بخش مهمی از لذت پازل ها نه از راه حل نهایی، بلکه از فرایند رسیدن به آن می آید. پیدا کردن کلید، به خاطر آوردن یک در بسته و کشف اتاقی جدید همان چرخه ای است که Survival Horror کلاسیک به آن متکی است.

معماهای اختیاری کمی جذاب تر هستند. آن ها گاهی از Investigation Space استفاده می کنند و برای حلشان باید ارتباط میان چند سند را تشخیص دهید. پاداش این فعالیت ها نیز معمولاً ارزشمند است؛ از افزایش ظرفیت Inventory گرفته تا قطعات ارتقای سلاح و منابع اضافی.

بااین حال، بازیکنانی که انتظار تحقیقات پیچیده و پرونده های چند مرحله ای آثار کارآگاهی Frogwares را دارند، احتمالاً از سادگی این سیستم ناامید خواهند شد.

آرکهام؛ شهری که آرام آرام غرق می شود

مهم ترین ویژگی متمایزکننده بازی، فضای آرکهام است.

باران مداوم، خیابان های سیل زده، ساختمان های Art Deco، قایق های رهاشده و نور ضعیف چراغ ها تصویری متقاعدکننده از شهری محکوم به نابودی می سازند. هر منطقه پیش از وقوع فاجعه کاربرد مشخصی داشته و نشانه های آن هنوز در طراحی محیط دیده می شود؛ از دانشگاه میسکاتونیک و بیمارستان گرفته تا بازار ماهی و خانه های متروک.

آب فقط بخشی از پس زمینه نیست. برای عبور از بعضی مسیرها باید از قایق استفاده کنید و افزایش سیل در طول داستان، شکل برخی مناطق را تغییر می دهد. طراحی محیطی نیز بدون توضیح مستقیم نشان می دهد مردم آرکهام چگونه برای مقابله با فاجعه تلاش کرده و در نهایت شکست خورده اند.

Unreal Engine 5 به Frogwares اجازه داده نورپردازی، مه، باران و سطوح خیس را با کیفیت مناسبی نمایش دهد. بااین حال، بودجه محدود بازی در مدل بعضی شخصیت ها، انیمیشن چهره ها و استفاده مجدد از برخی Assetها دیده می شود.

با وجود این محدودیت ها، طراحی هنری قدرتمندتر از کیفیت فنی عمل می کند. آرکهام همیشه زیبا نیست، اما تقریباً در تمام لحظات بیمار، خفه کننده و ناامن به نظر می رسد؛ دقیقاً همان حسی که یک شهر لاوکرفتی باید منتقل کند.

بیشتر بخوانید: نقد و بررسی Marvel Tōkon: Fighting Souls؛ ضیافت باشکوه قهرمانان مارول .

طراحی صدا و ایجاد ترس

صداگذاری نقش مهمی در شکل گیری اتمسفر دارد.

صدای حرکت موجودات پشت دیوار، برخورد باران با پنجره، ناله ساختمان های فرسوده و سکوت ناگهانی بعضی راهروها باعث می شوند حتی اتاق های خالی نیز امن به نظر نرسند. بازی همیشه برای ترساندن بازیکن به Jump Scare وابسته نیست و گاهی فقط با یک صدای نامشخص، او را وادار می کند در ورودی اتاق توقف کند.

موسیقی نیز به جای حضور مداوم، در لحظات مشخص وارد می شود. این استفاده کنترل شده اجازه می دهد صداهای محیطی بخش اصلی اتمسفر باقی بمانند. نتیجه یکی از بهترین طراحی های صوتی در میان آثار Frogwares است.

عملکرد فنی و مشکلات باقی مانده

The Sinking City 2 در مجموع پولیش شده تر از نسخه اول است، اما اثری کاملاً بی نقص نیست.

انیمیشن بعضی میان پرده ها خشک است و برخورد شخصیت ها با محیط همیشه طبیعی به نظر نمی رسد. استفاده مجدد از Assetها نیز باعث شده چند فضای داخلی بیش از حد شبیه یکدیگر باشند. در درگیری های شلوغ، دوربین و سیستم مبارزه نزدیک گاهی اطلاعات لازم را به درستی منتقل نمی کنند.

میزان Stutter و افت عملکرد می تواند با توجه به پلتفرم، تنظیمات گرافیکی و به روزرسانی نصب شده متفاوت باشد. با این حال، مشکلات فنی معمولاً به اندازه ایرادهای نسخه ۲۰۱۹ مخرب نیستند و هسته تجربه را از کار نمی اندازند.

مدت زمان و ارزش تکرار

تمام کردن داستان اصلی بسته به میزان اکتشاف حدود ۱۲ تا ۱۵ ساعت زمان می برد. بازیکنانی که به دنبال حل تمام پازل های اختیاری، ارتقای سلاح ها و پیدا کردن اسناد باشند، زمان بیشتری در آرکهام خواهند ماند.

وجود New Game Plus و محتواهای مخفی ارزش تکرار را افزایش می دهد، اما ساختار نسبتاً خطی بازی ممکن است دور دوم را برای همه جذاب نکند. انگیزه اصلی برای تجربه مجدد، پیدا کردن رازهای ازدست رفته، تکمیل ارتقاها و امتحان کردن درجه سختی متفاوت است.

The Sinking City 2 در ۱۸ اوت ۲۰۲۶ برای PC، PlayStation 5 و Xbox Series X|S منتشر شده است.

نقاط قوت و ضعف The Sinking City 2

نقاط قوت

• اتمسفر لاوکرفتی قدرتمند
• پیشرفت چشمگیر تیراندازی نسبت به نسخه اول
• مدیریت مناسب مهمات و منابع
• طراحی مراحل متراکم و Backtracking هدفمند
• پازل های اختیاری با پاداش های ارزشمند
• رابطه باورپذیر کالوین و فی
• طراحی صوتی قوی

نقاط ضعف

• کاهش شدید عمق سیستم های کارآگاهی
• شباهت زیاد بعضی مکانیک ها به Resident Evil
• کیفیت نامتوازن انیمیشن ها
• محدودیت بازگشت به مناطق قبلی
• مبارزات گروهی نه چندان متعادل
• تنوع متوسط دشمنان
• برخی مشکلات فنی و Stutter

امتیازدهی تحلیلی The Sinking City 2

امتیاز کلی مستقل: 8/10

The Sinking City 2 نوآورانه ترین Survival Horror بازار نیست، اما در اجرای فرمول انتخابی خود موفق عمل می کند. نقاط قوت بازی، به خصوص اتمسفر، طراحی مراحل و مدیریت منابع، وزن بیشتری از ضعف های فنی و کاهش عمق تحقیقات دارند.

جمع بندی؛ غرق شدن در مسیری تازه

The Sinking City 2 تقریباً تمام اولویت های نسخه اول را جابه جا کرده و مجموعه ای کارآگاهی را به یک Survival Horror متمرکز تبدیل کرده است.

این تصمیم بدون قربانی نبوده است. تحقیقات ساده تر شده اند، پرونده های پیچیده جای خود را به پازل های کوتاه داده اند و بازیکنانی که نسخه اول را به دلیل آزادی کارآگاهی آن دوست داشتند، احتمالاً بخشی از هویت مجموعه را گم شده می بینند.

در مقابل، مبارزات دیگر نقطه ضعفی اجباری نیستند. تیراندازی وزن مناسبی دارد، کمبود منابع فشار ایجاد می کند و طراحی مراحل بازیکن را برای بررسی هر اتاق پاداش می دهد. پیدا کردن کلید، باز کردن میان بر و بازگشت به Safe Room همان چرخه ای را می سازد که بهترین آثار وحشت و بقا بر پایه آن شکل گرفته اند.

آرکهام نیز مهمترین برگ برنده بازی است. شهر سیل زده Frogwares با باران دائمی، نورهای ضعیف، معماری فرسوده و موجودات آلوده به Slither، هویتی دارد که محدودیت های فنی را تا حد زیادی پنهان می کند.

The Sinking City 2 به اندازه Resident Evil پولیش شده نیست و به اندازه نسخه اول روی کارآگاهی تمرکز ندارد، اما میان این دو هویت به تعادل قابل قبولی می رسد. بازی از بزرگان ژانر تقلید می کند، ولی این تقلید را با درک درست از اصول Survival Horror و فضایی لاوکرفتی همراه کرده است.

اگر به دنبال یک بازی کارآگاهی عمیق هستید، این دنباله احتمالاً همان چیزی نیست که انتظار داشتید. اما اگر از مدیریت مهمات، اکتشاف محیط های تو در تو، حل پازل و قدم زدن در شهری غرق شده و پر از وحشت های کیهانی لذت می برید، سفر به آرکهام ارزش خطر کردن دارد.

سوالات متداول

The Sinking City 2 چه نوع بازی ای است؟

The Sinking City 2 یک Survival Horror سوم شخص است که روی مبارزه، مدیریت منابع، اکتشاف، پازل های محیطی و Backtracking تمرکز دارد.

آیا برای تجربه The Sinking City 2 باید نسخه اول را بازی کنیم؟

خیر. داستان بازی مستقل است و شخصیت ها و ماجرای اصلی جدیدی دارد. تجربه نسخه اول فقط کمک می کند تغییر مسیر مجموعه را بهتر درک کنید.

مدت زمان The Sinking City 2 چقدر است؟

تکمیل داستان اصلی حدود ۱۲ تا ۱۵ ساعت زمان می برد. حل پازل های اختیاری و پیدا کردن تمام ارتقاها مدت تجربه را افزایش می دهد.

آیا The Sinking City 2 جهان باز است؟

خیر. بازی از چند منطقه بزرگ و متراکم تشکیل شده که مسیرهای فرعی، میان برها، پازل ها و اتاق های مخفی دارند.

مهم ترین تفاوت بازی با نسخه اول چیست؟

نسخه اول یک بازی کارآگاهی Open World بود، اما The Sinking City 2 بیشتر شبیه Survival Horrorهای مدرن طراحی شده است. مبارزه و مدیریت منابع جای پرونده های کارآگاهی پیچیده را گرفته اند.

آیا The Sinking City 2 شبیه Resident Evil است؟

بله. Inventory محدود، Safe Room، پازل های محیطی، کلیدها و Backtracking به وضوح از Resident Evil الهام گرفته اند. فضای لاوکرفتی آرکهام مهم ترین عنصر متمایز کننده بازی است.

The Sinking City 2 روی چه پلتفرم هایی منتشر شده است؟

بازی برای PC، PlayStation 5 و Xbox Series X|S در دسترس است.